كوه نوشت دوساله شد !

ناگهان چقدر زود می گذرد ! انگار عقربه های ساعت برای عبور از شماره ها با هم مسابقه دارند و من در انبوه افسوس ها و امیدهای این چرخ بازیگر به خود می گویم ؛  آیا سال آینده ای هم هست ، راستی پارسالی ها کجان ؟! و یک روز حتما همان حکایت همیشگی ؛ حرف های ما هنوز ناتمام ، تا نگاه می کنی وقت رفتن است ، ناگهان چقدر زود دیر می شود ! ... فقط خدا کند در این سرانجام کسی از دست و زبان انسان رنجیده نماند که نمی ارزد به این دو روز دنیا ...هر چند اندر احوال عمر کوتاه زندگی ، در رفع و رجوع امور ، حکایت ها و روایت ها و بگومگوها در تقابل باورها و اعتقادات و ارزش ها و سلیقه ها بسیار است و شاید و یا حتما در این گیرودار آدم ها از هم رنجیده می شوند ، كه ... که مثلا در اين دلمشغولی یا فضاي مجازی زندگی ، در این وبلاگ ، اگر کسی از ما رنجیده ، عذر تقصیر دارم ، خیلی ها تشویق و تحسین می کنند که لطف دارند ، خیلی ها انتقاد می کنند و خرده می گیرند که امید دارم از سر صدق و صلاح باشد نه حسادت و غرض که از آنها هم ممنونم و مهمتر همیشه به نظرشان اندیشه می کنم ، خیلی ها طعنه زدند و می زنند ، خیلی ها انگ و خیلی ها منع می کنند و علامت ممنوع ! که صمیمانه بدانند تفأل حافظ شیراز من را اینگونه رهنمون کرد و اگر توفیق باشد همتم همیشه بر این طریق است :

زاهد ظاهر پرست از حال ما آگاه نیست / در حق ما هرچه گوید جای هیچ اکراه نیست

در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست / در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست

يا علي !