خبرگزاري ميراث‌فرهنگي_ گردشگري_ رضا زارعي_: محبوبيت صعود به قلل مرتفع در فصل تعطيلات افزايش ميابد. ديدن آموزش‌هاي لازم از عواملي است كه موجب كاهش صدمات ناشي از بيماري ارتفاع مي‌شود.

در كل توقف بيش از 12 ساعت در ارتفاع بالاتر از دو هزار و 500 متر از عواملي است كه موجب بيماري ارتفاع مي‌شود، ضمن آنكه صعود سريع نيز مي‌تواند موجبات تشديد اين بيماري شود.

اين امر در تمامي گروه‌هاي سني و بويژه كودكان رخ مي‌دهد. در ارتفاع بالاي سه هزار متر تاثيرات ارتفاع بر بدن موجودات زنده عميق‌تر است و نياز است تا با دقت بيشتري به ارتفاع كمپ هايمان بيافزائيم.

بدين منظور توصيه مي‌شود پس از هر روز فعاليت كمپ‌ها را بيش از 300 متر ارتقاء ندهيم.
 
اما نشانه هاي بيماري ارتفاع كه عموما پديدار مي‌شوند عبارتند از:
سر درد، سرگيجه، حالت تهوع، كاهش اشتها و بي‌خوابي.
 
در صورتي كه حال فرد بيماري همراه با سرگيجه و بهم خوردگي تعادل و تنگي نفس بود، بلافاصله بايد اقدام به پائين آوردن وي كنيم. هر گونه كوتاهي در اين امر حوادث جبران ناپذيري را به همراه دارد.
 
هم هوايي
در ارتفاع بالاي سه هزار متر براي هر شبماني كمپ خود را مابين 300 تا 600 متر بالاتر برپا كنند.

در ارتفاع بالاي سه هزار متر پس از هر هزار متر ارتفاع گرفتن، ملزم به يك روز استراحت در كمپ هستيد.

هم هوايي افراد مختلف با يكديگر متفاوت است.

تا حد امكان از رفتن با خودرو يا پرواز مستقيم به ارتفاع بيش از سه هزار متر اجتناب كنيد. در غير اين‌صورت در 24 ساعت ابتدايي از فعاليت زياد و ارتفاع گرفتن خودداري كنيد. اين امر موجب سازگاري بهتر شما با ارتفاع مي‌شود.

حتي اگر علائم بيماري در شما ظاهر نشد باز هم بهتر است صعود خود را به تاخير بياندازيد.
در صورت مشاهده آثار بيماري، پيش از وخيم شدن حال افراد بهتر است از ارتفاع خود بكاهيد و پس از بهبود حالتان مجددا صعود كنيد.

افراد داراي فشار خون بهتر است پيش از افزايش ارتفاع حتما با پزشك خود مشورت كنند.
همواره به اين شعار پايبند باشيد كه صعود به بالاترين ارتفاع، شب‌ماني در پائين‌ترين ارتفاع ممكن.