سر در گريبان گريه

پيامبر صلى الله عليه وآله: أحَبَّ اللَّهُ مَن اَحَبَّ حُسَيناً؛  هر كه حسين را دوست بدارد، خداوند دوستدار اوست.

نازك دلی آزادگان چشمه ای زلال است كه از دل صخره ای سخت جوشد. دل مؤمن را كه می شناسی : مجمع اضداد است ، رحم و شدت را با هم دارد و رقت و صلابت را نيز با هم . زلزله ای كه در شانه های ستبرشان افتاده از غليان آتش درون است؛ چشمه اشك نيز از كنار اين آتش می جوشد كه اين همه داغ است . اماما ، مرا نيز با تو سخنی است كه اگر اذن می دهی بگويم:

« من در صحرای كربلا نبوده ام و اكنون هزار وسيصد وچهل و چند سال از آن روز گذشته است. اما مگرنه اينكه آن صحرا باديه هول ابتلائات است و هيچ كس را تا به بلای كربلا نيازموده اند از دنيا نخواهند برد؟ آنان را كه اين لياقت نيست رها كرده ام ، مرادم آن كسانند كه يا ليتنا كنا معكم گفته اند . پس بگذار مرا كه در جمع اصحاب تو بنشينم و سر در گريبان گريه فرو كنم .»

                                                                                                   سيد شهيدان اهل قلم