ضمنا باباكوهي فقط اسم اين باباست ، نه داعیه بابایی دارد نه داعیه کوهنوردی

 و اما نشریات زرد:

واژه «نشریات زرد» یا به اصطلاح وسیعتر آن «روزنامه‌نگاری زرد» یعنی Yellow Journalism ریشه در تاریخ آمریکا و دعوای دو روزنامه‌نگار آمریکایی به نامهای William Randolph Hearst و Joseph Pulitzer دارد.
بحث اینها در اواخر قرن ۱۹ بر سر این بود که چکار کنند که Circulation یا فروش روزنامه‌شان در آمریکا بیشتر بشود. در آن موقع علاوه بر اخبار و مطالب دیگری که در روزنامه چاپ می‌کردند، داستانهای مصوری به نام کمیک‌استریپ در روزنامه چاپ می‌کردند که یکی از معروفترین آنها داستانی بود به نام Yellow Kid يا بچه زرد.

در یکی از این روزنامه ها یکی از کاریکاتورریستها داستانی را شروع کرد. بچه ای که لباس زردی بر تن داشت و وقتی می‌خواست جواب بدهد بجای اینکه حرف بزند روی پیراهنش نوشته می‌شد. این پیراهن شبیه لباس‌های خواب شب بود و زبان بچه هم یک زبان رسمی نبود. به اصطلاح انگلیسی‌ها یک زبان آرگو یا به اصطلاح خودمان «داش مشتی» بود. عامیانه مثل چیزی که در سریال‌های نقطه‌چین و پاورچین می‌بینیم، در واقع زبانی که از عامه مردم گرفته شده. کاریکاتوریست این روزنامه به روزنامه‌ی دیگر منتقل شد و این دو روزنامه دو داستان را بصورت موازی ادامه دادند. بعدا این بحث پیش آمد که چطور می‌توانند گردش و فروش روزنامه را بالا ببرند.
اصطلاح Yellow Pape یا Yellow Journalism یا مطبوعات زرد از همین رنگ زرد این داستان گرفته شده است. بعدها به هر دو این روزنامه‌ها، روزنامه‌های زرد اطلاق شد.
آن زمان جنگ آمریکا-اسپانیا هم مطرح شد. این روزنامه‌ها شروع کردند راجع به اسپانیا چیزهایی را نوشتن که چطوری دارند آماده می‌شوند و وضع آنان چگونه است و ملت آمریکا را تهیج کردند برای مبارزه با اسپانیا. به اصطلاح راست و دروغ را به هم بافتند. این قضیه به جنگ کوبا هم کشیده شد. این دو روزنامه در سوق دادن مردم به جنگ با کوبا و نگرش منفی مردم آمریکا نسبت به کوبا تاثیر مستقیمی داشتند. بعدها مشخص شد که اینها اصلا واقعیات را نمی‌گویند و اینها بر اساس شایعات، بر اساس غلو و بر اساس برانگیختن احساسات مردم عمل می‌کنند. از همین‌جا بحث «روزنامه‌نگاری زرد» سر زبان‌ها افتاد.

 حالا کدام نشریات ما زردند وکدام نیستند بر می گردد به نحوه برداختن به مطالب و اخبار